Beelddenken is een andere manier van denken en dus een andere manier van waarnemen van verwerken en opslaan van informatie.
Het is een denken in beelden en handelingen. Je zou het kunnen omschrijven als een ruimtelijk denken, een simultaan (gelijktijdig), non-verbaal denken.
Vaak ook een hele creatievere manier van denken, waarbij alle zintuigen gebruikt worden. Visualisatie maar ook ruiken, voelen en horen maken er deel van uit.
De term beelddenken is enigszins misleidend en ook beperkend, beelddenken is meer dan alleen maar in beelden denken.

Beelddenkers hanteren een holistische cognitieve stijl. Daardoor zijn ze sterk in het bepalen van de grote lijnen, in het ontdekken van overkoepelende relaties en in het geven van totaalbeschrijvingen van problemen.
Het denken verloopt niet stapsgewijze van a naar z maar is een associatief denken. Bij de informatie ‘een rij getallen’ krijgt de beelddenker misschien het (geassocieerde) beeld van een rij kinderen met verschillende leeftijden (getallen). Het beeld geeft dus meer informatie geeft dan de drie woorden ‘een rij getallen’. Dat een beelddenker vaak wegdroomt in die (kleurrijke) beelden die op hun beurt weer nieuwe beelden oproepen, is hierdoor waarschijnlijk wel te begrijpen. En dat dit voor onbegrip en verkeerde interpretaties leidt bij anderen die niet bekend zijn met deze manier van denken waarschijnlijk ook.
Dit voorbeeld illustreert meteen ook dat beelddenkers dingen vaak letterlijk opvatten. Er wordt namelijk een beeld gevormd bij wat iemand letterlijk zegt.
De beelddenker ziet dít voor zich en niet wat er eigenlijk bedoeld wordt. Spreekwoorden en gezegden worden vaak ook letterlijk opgevat.

Onze Westerse cultuur legt veel nadruk op het belang van het woord boven het beeld en hecht groot belang aan talig denken ondanks het feit dat de beeldcultuur in onze maatschappij een groeiende rol speelt.
Logisch dat beelddenkers vaak in de problemen komen. Er worden immers eisen aan hen gesteld waaraan zij niet of moeilijk kunnen voldoen, omdat het niet hun manier van denken is.
Door hun andere manier van denken, gedragen beelddenkers zich ook vaak anders. Hun belevenissen vertellen ze niet chronologisch van a tot z, zodat er voor anderen geen touw aan vast te knopen is. Beelddenkers worden door hun ‘afwijkende’ manier van denken en doen vaak niet begrepen door anderen. Dit is misschien wel het belangrijkste gevolg van deze manier van denken, wat op zijn beurt ook weer gevolgen heeft. Wanneer iemand continu niet begrepen wordt, kan dit ervoor zorgen dat hij zich ongelukkig gaat voelen en het gevoel heeft een buitenbeentje te zijn of dom.

Het is dus belangrijk dat iemand weet wat er met hem aan de hand is, zodat hij er beter mee om kan gaan, rust vindt en zichzelf leert accepteren en waarderen zoals hij is.